第一百二十回 荐杜预老将献新谋 降孙皓三分归一统(13/16)
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
gt;
次日,杜预亦至,大犒三军,开仓赈济吴民。
于是吴民安堵。
惟有建平太守吾彦,拒城不下;闻吴亡,乃降。
王濬上表报捷。
朝廷闻吴已平,君臣皆贺,上寿。
晋主执杯流涕曰:“此羊太傅之功也,惜其不亲见之耳!”
骠骑将军孙秀退朝,向南而哭曰:“昔讨逆壮年,以一校尉创立基业;今孙皓举江南而弃之!
悠悠苍天,此何人哉!”
&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
1t;
/p&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
gt;
却说王濬班师,迁吴主皓赴洛阳面君。
皓登殿稽以见晋帝。
帝赐坐曰:“朕设此座以待卿久矣。”
皓对曰:“臣于南方,亦设此座以待陛下。”
帝大笑。
贾充问皓曰:“闻君在南方,每凿人眼目,剥人面皮,此何等刑耶?”
皓曰:“人臣弑君及奸回不忠者,则加此刑耳。”
充默然甚愧。
帝封皓为归命侯,子孙封中郎,随降宰辅皆封列侯。
丞相张悌阵亡,封其子孙。
封王濬为辅国大将军。
其余各加封赏。
&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
1t;
/p&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
gt;
次日,杜预亦至,大犒三军,开仓赈济吴民。
于是吴民安堵。
惟有建平太守吾彦,拒城不下;闻吴亡,乃降。
王濬上表报捷。
朝廷闻吴已平,君臣皆贺,上寿。
晋主执杯流涕曰:“此羊太傅之功也,惜其不亲见之耳!”
骠骑将军孙秀退朝,向南而哭曰:“昔讨逆壮年,以一校尉创立基业;今孙皓举江南而弃之!
悠悠苍天,此何人哉!”
&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
1t;
/p&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
gt;
却说王濬班师,迁吴主皓赴洛阳面君。
皓登殿稽以见晋帝。
帝赐坐曰:“朕设此座以待卿久矣。”
皓对曰:“臣于南方,亦设此座以待陛下。”
帝大笑。
贾充问皓曰:“闻君在南方,每凿人眼目,剥人面皮,此何等刑耶?”
皓曰:“人臣弑君及奸回不忠者,则加此刑耳。”
充默然甚愧。
帝封皓为归命侯,子孙封中郎,随降宰辅皆封列侯。
丞相张悌阵亡,封其子孙。
封王濬为辅国大将军。
其余各加封赏。
&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
1t;
/p&
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;
amp;